من ابرم...،

تو بارون...،

این قصه خیسِ خیسه!!

آه! حیفه روزایی که بی تو به سر شد

حیفه شب هایی که بی من سحر شد

تو بی من تنها، من از تو تنهاتر

حیفه این عمری که تنها هدر شد

من سردم، تو سردی، دل نیمه جونه

می سوزه، می سازه، درب و داغونه

می لرزه حتی با چیک چیک اشکام

مثل گنجشکی که زیر بارونه

لبهامون لبخند عشقو کم داره

دلگیرن روزامون، لحظه غم باره

دستاتو نذرم کن، خیلی محتاجم

پاییزم، می ریزم، رو به تاراجم

آه! من ابرم، تو بارون، این قصه خیسه

خورشیدو برگردون، اینجا قدیسه

اعجاز بارونو باور کن وقتی

می خواد این احساسو از نو بنویسه

من ابرم، تو بارون، این لحظه نابه

این لحظه مخصوص ماه و مهتابه

بیدارم یا این که می بینم خوابه؟!

کِی نیلوفر سهم قلب مردابه؟؟!!

اینجا قلب آدم ها بی فانوسه

رؤیاشون رؤیا نیست عین کابوسه

اینجا چشمامون تو گریه می پوسه

من جایی می خوام با تو قد بوسه

ما دستامون با هم دنیا می سازه

بی سقف و بی دیوارو بی دروازه

ما با هم هستیم و با هم می میریم

بپر، با من بپر، وقت پروازه...!!

 باران  بهانه بود

              كه تو زير چتر من

              تا انتهاي كوچه بيايي

             و دوستي

                    مثل گلي شكوفه كند

                                                 بر لبانمان

باران بهانه بود آری ،

باران بهانه بود  تا من حرف دلم را بزنم ،

 باران بهانه بود ،

                                            باران که کاره ای نبود! همه ی حرفم این بود که عاشق تو منم!

چترمن

دلتنگ "باران" است

- میدانم-.

میبرم

درسایه ابری ومیمانم..

حسن باران اين است كه زميني ست،

 ولي آسماني شده است و به امداد زمين مي آيد

حسن باران اين است كه مرا ميبرد از خويش به عشق

و مرا بر ميگرداند از عشق به خويش

شعر ميخواند در گوش

من آرام آرام

هيچ ميداني اين قطره كه بر گونه ي زيباي تو ريخت از كجا آمده بود؟

از كدام اقيانوس؟

 از كجاي عالم؟

و چه راهي پيموده ست در هوا ابر؟

 هيچ ميداني

اين قطره كه بر گوشه ي لبخند تو ريخت آه و اندوه كدامين ماهي ست

كه به تور صیاد افتادست؟

 اشك لبخند كدامين ماهیست این قطره...

اين جا هوا خوب است

باران به لحن تو مي بارد

و از آستين دلم ياد تو مي چکد

 ابرهاي پيوسته تو را به من مي رساند و هر برگ،

نامه اي مي شود که از دست نوازش هاي دور تو مي ريزد

حالا پلکم را مي بندم

مي خواهم خيس از خاطرات تو شوم

 باران حالا تندتر مي بارد

 و گونه هايم از نديدن هاي تو خيس...

من نميگويم درين عالم

گرم پو، تابنده، هستي بخش

چون خورشيد باش

تا تواني،

پاك، روشن،

مثل باران،

مثل مرواريد باش

چه سنگین گذشت عصر بارانی ام

گویی نوازش نمی کرد، باران صورتم را

وامروز دوباره شکست

تکه ای از شکسته های قلبم

درآن گوشه ی پاییزی

گریه ام، فریادم، تنها سکوتی بود

تا حرفهایم

در بستری از بغض بخوابند

زندگی قافیه باران است

من اگر پاییزم

و درختان امیدم همه بی برگ شدند

تو بهاری

و به اندازه باران خدا زیبایی...

آرام آرام،

ترانه های دلتنگی من،

ياد تو،

و عصر يک روز کمی بهاری،

در انتهای فصلی که زمستان می بارد از روزهايش!!

اشک من !

ـ چشمانم! ـ

وآسمانی که هيچگاه از ياد تو، ـ آبی ـ نمی شود!!.

ـ دلم ـ

ــ واين بار کسی نمی داند،

نمی بيند،

چرا در زير باران آهسته آهسته می کشم برراه،

ـ پای را !! ـ

با دستی بر گريبان و نگاهی بر آسمان!

ـ و باران است که می بارد ـ

با بغضی در گلو و يادگاری بر صورت!

ـ اشک ! ـ

و ماتمی در دل!!

کسی نمی داند؟!

اين باران است يا...؟!!!

ابر که می گیرد همه جا را

بگذار سرنوشت هر راهی را که می خواهد برود ...

ما راهمان جداست ،

ابن ابرها تا می توانند ببارند

، ما چترمان خداست...

آرامشی ست

در قطره قطره ی بارانت

خدا

که هیچ جا پیدا نمی شود ...!